The Lord formally meets Advaita Ācārya, the elder devotee whose fervent prayers — described in the tradition as having called down the incarnation — are here answered directly. This meeting completes the core circle of the movement's principal figures.

জযতি জযতি দেবঃ কৃষ্ণ-চৈতন্য-চন্দ্রো জযতি জযতি কীর্তিস্ তস্য নিত্যা পবিত্রা
জযতি জযতি ভৃত্যাস্ তস্য বিশ্বেশ-মূর্তের্ জযতি জযতি ভৃত্যস্ তস্য সর্ব-প্রিযাণাম্
॥ ১ ॥

जयति जयति देवः कृष्ण-चैतन्य-चन्द्रो जयति जयति कीर्तिस् तस्य नित्या पवित्रा
जयति जयति भृत्यास् तस्य विश्वेश-मूर्तेर् जयति जयति भृत्यस् तस्य सर्व-प्रियाणाम्

জয জয জগত-জীবন গৌরচন্দ্র দান দেহ’ হৃদযে তোমার পদ-দ্বন্দ্ব
॥ ২ ॥

जय जय जगत-जीवन गौरचन्द्र दान देह’ हृदये तोमार पद-द्वन्द्व

জয জয জগত্-মঙ্গল বিশ্বম্ভর জয জয যত গৌরচন্দ্রের কিঙ্কর
॥ ৩ ॥

जय जय जगत्-मङ्गल विश्वम्भर जय जय यत गौरचन्द्रेर किङ्कर

জয শ্রী-পরমানন্দ-পুরীর জীবন জয দামোদর-স্বরূপের প্রাণ-ধন
॥ ৪ ॥

जय श्री-परमानन्द-पुरीर जीवन जय दामोदर-स्वरूपेर प्राण-धन

জয রূপ-সনাতন-প্রিয মহাশয জয জগদীশ-গোপীনাথের হৃদয
॥ ৫ ॥

जय रूप-सनातन-प्रिय महाशय जय जगदीश-गोपीनाथेर हृदय

জয জয দ্বার-পাল-গোবিন্দের নাথ জীব প্রতি কর প্রভু শুভ-দৃষ্টি-পাত
॥ ৬ ॥

जय जय द्वार-पाल-गोविन्देर नाथ जीव प्रति कर प्रभु शुभ-दृष्टि-पात

হেন-মতে নিত্যানন্দ-সঙ্গে গৌরচন্দ্র ভক্ত-গণ লৈযা করে সঙ্কীর্তন-রঙ্গ
॥ ৭ ॥

हेन-मते नित्यानन्द-सङ्गे गौरचन्द्र भक्त-गण लैया करे सङ्कीर्तन-रङ्ग

এখনে শুনহ অদ্বৈতের আগমন মধ্য-খণ্ডে যে-মতে হৈল দরশন
॥ ৮ ॥

एखने शुनह अद्वैतेर आगमन मध्य-खण्डे ये-मते हैल दरशन

এক-দিন মহাপ্রভু ঈশ্বর-আবেশে রামাইরে আজ্ঞা করিলেন পূর্ণ-রসে
॥ ৯ ॥

एक-दिन महाप्रभु ईश्वर-आवेशे रामाइरे आज्ञा करिलेन पूर्ण-रसे

“চলহ রামাই তুমি অদ্বৈতের বাস তাঙ্র স্থানে কহ গিযা আমার প্রকাশ
॥ ১০ ॥

“चलह रामाइ तुमि अद्वैतेर वास ताङ्र स्थाने कह गिया आमार प्रकाश

ভক্তি-যোগ বিলাইতে তাঙ্র আগমন
আপনে আসিযা ঝাট কর বিবর্তন
॥ ১৩ ॥

भक्ति-योग विलाइते ताङ्र आगमन
आपने आसिया झाट कर विवर्तन

নির্জনে কহি ও নিত্যানন্দ-আগমন যে কিছু দেখিলা, তাঙ্রে কহি ও কথন
॥ ১৪ ॥

निर्जने कहि ओ नित्यानन्द-आगमन ये किछु देखिला, ताङ्रे कहि ओ कथन

আমার পূজার সর্ব উপহার লঞাঝাট আসিবারে বল সস্ত্রীক হৈযা”
॥ ১৫ ॥

आमार पूजार सर्व उपहार लञाझाट आसिबारे बल सस्त्रीक हैया”

শ্রীবাস-অনুজ রাম আজ্ঞাশিরে ধরি’ সেই-ক্ষণে চলিলা স্মঙরি’ ‘হরি হরি’
॥ ১৬ ॥

श्रीवास-अनुज राम आज्ञाशिरे धरि’ सेइ-क्षणे चलिला स्मङरि’ ‘हरि हरि’

আনন্দে বিহ্বল—পথ না জানে রামাই শ্রী-চৈতন্য-আজ্ঞা লৈ’ গেলা সেই ঠাঞি
॥ ১৭ ॥

आनन्दे विह्वल—पथ ना जाने रामाइ श्री-चैतन्य-आज्ञा लै’ गेला सेइ ठाञि

আচার্যেরে নমস্করি’ রামাই পণ্ডিত কহিতে না পারে কথা আনন্দে পূর্ণিত
॥ ১৮ ॥

आचार्येरे नमस्करि’ रामाइ पण्डित कहिते ना पारे कथा आनन्दे पूर्णित

সর্বজ্ঞ অদ্বৈত ভক্তি-যোগের প্রভাবে ‘আইল প্রভুর আজ্ঞা জানিযাছে আগে
॥ ১৯ ॥

सर्वज्ञ अद्वैत भक्ति-योगेर प्रभावे ‘आइल प्रभुर आज्ञा जानियाछे आगे

রামাই দেখিযা হাসি’ বলেন বচন “বুঝি আজ্ঞা হৈল আমা নিবার কারণ”
॥ ২০ ॥

रामाइ देखिया हासि’ बलेन वचन “बुझि आज्ञा हैल आमा निवार कारण”

কর-যোড করি’ বলে রামাই পণ্ডিত “সকল জানিযা আছ, চলহ ত্বরিত”
॥ ২১ ॥

कर-योड करि’ बले रामाइ पण्डित “सकल जानिया आछ, चलह त्वरित”

আনন্দে বিহ্বল হঞা আচার্য গোসাঞি হেন নাহি জানে, দেহ আছে কোন্ ঠাঞি
॥ ২২ ॥

आनन्दे विह्वल हञा आचार्य गोसाञि हेन नाहि जाने, देह आछे कोन् ठाञि

কি বুঝযে অদ্বৈতের চরিত্র গহন জানিযা ও নানা মত করযে কথন
॥ ২৩ ॥

कि बुझये अद्वैतेर चरित्र गहन जानिया ओ नाना मत करये कथन

“কোথা বা গোসাঞি আইলা মানুষ ভিতরে? কোন্ শাস্ত্রে বলে নদীযায অবতরে?
॥ ২৪ ॥

“कोथा वा गोसाञि आइला मानुष भितरे? कोन् शास्त्रे बले नदीयाय अवतरे?

মোর ভক্তি, বৈরাগ্য, অধ্যাত্ম-জ্ঞান মোর সকল জানযে শ্রীনিবাস ভাই তোর”
॥ ২৫ ॥

मोर भक्ति, वैराग्य, अध्यात्म-ज्ञान मोर सकल जानये श्रीनिवास भाइ तोर”

অদ্বৈতের চরিত্র রামাই ভাল জানে উত্তর না করে কিছু, হাসে মনে মনে
॥ ২৬ ॥

अद्वैतेर चरित्र रामाइ भाल जाने उत्तर ना करे किछु, हासे मने मने

এই-মত অদ্বৈতের চরিত্র অগাধ সুকৃতির ভাল, দুষ্কৃতির কার্য-বাধ
॥ ২৭ ॥

एइ-मत अद्वैतेर चरित्र अगाध सुकृतिर भाल, दुष्कृतिर कार्य-वाध

পুনঃ বলে,—“কহ কহ রামাই পণ্ডিত কি কারণে তোমার গমন আচম্বিত?”
॥ ২৮ ॥

पुनः बले,—“कह कह रामाइ पण्डित कि कारणे तोमार गमन आचम्बित?”

বুঝিলেন আচার্য হৈলাশান্ত-চিত তখন কান্দিযা কহে রামাই পণ্ডিত
॥ ২৯ ॥

बुझिलेन आचार्य हैलाशान्त-चित तखन कान्दिया कहे रामाइ पण्डित

ভক্তি-যোগ বিলাইতে তাঙ্র আগমন তোমারে সে আজ্ঞা করিবারে বিবর্তন
॥ ৩২ ॥

भक्ति-योग विलाइते ताङ्र आगमन तोमारे से आज्ञा करिबारे विवर्तन

ষড্-অঙ্গ-পূজার বিধি যোগ্য সজ্জ লঞা প্রভুর আজ্ঞায চল সস্ত্রীক হৈযা
॥ ৩৩ ॥

षड्-अङ्ग-पूजार विधि योग्य सज्ज लञा प्रभुर आज्ञाय चल सस्त्रीक हैया

নিত্যানন্দ-স্বরূপের হৈল আগমন প্রভুর দ্বিতীয দেহ, তোমার জীবন
॥ ৩৪ ॥

नित्यानन्द-स्वरूपेर हैल आगमन प्रभुर द्वितीय देह, तोमार जीवन

তুমি সে জানহ তাঙ্রে, মুঞি কি কহিমু ভাগ্য থাকে মোর, তবে একত্র দেখিমু”
॥ ৩৫ ॥

तुमि से जानह ताङ्रे, मुञि कि कहिमु भाग्य थाके मोर, तबे एकत्र देखिमु”

রামাইর মুখে যবে এতেক শুনিলা তখনে তুলিযা বাহু কান্দিতে লাগিলা
॥ ৩৬ ॥

रामाइर मुखे यबे एतेक शुनिला तखने तुलिया बाहु कान्दिते लागिला

কান্দিযা হৈলা মূর্ছা আনন্দ-সহিত দেখিযা সকল-গণ হৈলা বিস্মিত
॥ ৩৭ ॥

कान्दिया हैला मूर्छा आनन्द-सहित देखिया सकल-गण हैला विस्मित

ক্ষণেকে পাইযা বাহ্য করযে হুঙ্কার ‘আনিলুঙ্, আনিলুঙ্ বলে ‘প্রভু আপনার’
॥ ৩৮ ॥

क्षणेके पाइया बाह्य करये हुङ्कार ‘आनिलुङ्, आनिलुङ् बले ‘प्रभु आपनार’

“মোর লাগি’ প্রভু আইলা বৈকুণ্ঠ ছাডিযা” এত বলি’ কান্দে পুনঃ ভূমিতে পডিযা
॥ ৩৯ ॥

“मोर लागि’ प्रभु आइला वैकुण्ठ छाडिया” एत बलि’ कान्दे पुनः भूमिते पडिया

অদ্বৈত গৃহিণী পতি-ব্রতা জগন্-মাতা প্রভুর প্রকাশ শুনি’ কান্দে আনন্দিতা
॥ ৪০ ॥

अद्वैत गृहिणी पति-व्रता जगन्-माता प्रभुर प्रकाश शुनि’ कान्दे आनन्दिता

অদ্বৈতের তনয ‘অচ্যুতানন্দ’ নাম পরম বালক সেহো কান্দে অবিরাম
॥ ৪১ ॥

अद्वैतेर तनय ‘अच्युतानन्द’ नाम परम बालक सेहो कान्दे अविराम

কান্দেন অদ্বৈত পত্নী-পুত্রের সহিতে অনুচর সব বেডি’ কাঙ্দে চারি ভিতে
॥ ৪২ ॥

कान्देन अद्वैत पत्नी-पुत्रेर सहिते अनुचर सब वेडि’ काङ्दे चारि भिते

কেবা কোন্ দিকে কাঙ্দে নাহি পরাপর কৃষ্ণ-প্রেম-ময হৈল অদ্বৈতের ঘর
॥ ৪৩ ॥

केबा कोन् दिके काङ्दे नाहि परापर कृष्ण-प्रेम-मय हैल अद्वैतेर घर

স্থির হয অদ্বৈত, হৈতে নারে স্থির ভাবাবেশে নিরবধি দোলায শরীর
॥ ৪৪ ॥

स्थिर हय अद्वैत, हैते नारे स्थिर भावावेशे निरवधि दोलाय शरीर

রামাইরে বলে,—“প্রভু কি বলিলা মোরে?” রামাই বলেন,—“ঝাট চলিবার তরে”
॥ ৪৫ ॥

रामाइरे बले,—“प्रभु कि बलिला मोरे?” रामाइ बलेन,—“झाट चलिबार तरे”

অদ্বৈত বলযে,—“শুন রামাই পণ্ডিত মোর প্রভু হন, তবে মোহার প্রতীত
॥ ৪৬ ॥

अद्वैत बलये,—“शुन रामाइ पण्डित मोर प्रभु हन, तबे मोहार प्रतीत

রামাই বলেন,—“প্রভু মুঞি কি কহিমু যদি মোর ভাগ্যে থাকে, নযনে দেখিমু
॥ ৪৯ ॥

रामाइ बलेन,—“प्रभु मुञि कि कहिमु यदि मोर भाग्ये थाके, नयने देखिमु

যে তোমার ইচ্ছা প্রভু, সেই সে তাঙ্হার তোমার নিমিত্ত প্রভু এই অবতার”
॥ ৫০ ॥

ये तोमार इच्छा प्रभु, सेइ से ताङ्हार तोमार निमित्त प्रभु एइ अवतार”

হৈলা অদ্বৈত তুষ্ট রামের বচনে শুভ-যাত্রা-উদ্যোগ করিলা তত-ক্ষণে
॥ ৫১ ॥

हैला अद्वैत तुष्ट रामेर वचने शुभ-यात्रा-उद्योग करिला तत-क्षणे

পত্নিরে বলিলা,—“ঝাট হও সাবধান লৈযা পূজার সজ্জ চল আগুযান”
॥ ৫২ ॥

पत्निरे बलिला,—“झाट हओ सावधान लैया पूजार सज्ज चल आगुयान”

পতি-ব্রতা সেই চৈতন্যের তত্ত্ব জানে গন্ধ, মাল্য, ধূপ, বস্ত্র অশেষ বিধানে
॥ ৫৩ ॥

पति-व्रता सेइ चैतन्येर तत्त्व जाने गन्ध, माल्य, धूप, वस्त्र अशेष विधाने

ক্ষীর, দধি, সর, ননী, কর্পূর, তাম্বূল লৈযা চলিলা যত সব অনুকূল
॥ ৫৪ ॥

क्षीर, दधि, सर, ननी, कर्पूर, ताम्बूल लैया चलिला यत सब अनुकूल

সপত্নীকে চলিলা অদ্বৈত-মহাপ্রভু
রামাযে নিষেধে, ইহা না কহিবা কভু
॥ ৫৫ ॥

सपत्नीके चलिला अद्वैत-महाप्रभु
रामाये निषेधे, इहा ना कहिबा कभु

“না আইলা আচার্য’, তুমি বলিবা বচন দেখি মোর প্রভু তবে কি বলে তখন
॥ ৫৬ ॥

“ना आइला आचार्य’, तुमि बलिबा वचन देखि मोर प्रभु तबे कि बले तखन

গুপ্তে থাকোঙ্ মুঞি নন্দন-আচার্যের ঘরে ‘না আইলা বলি’ তুমি করিবা গোচরে”
॥ ৫৭ ॥

गुप्ते थाकोङ् मुञि नन्दन-आचार्येर घरे ‘ना आइला बलि’ तुमि करिबा गोचरे”

সবার হৃদযে বৈসে প্রভু বিশ্বম্ভর অদ্বৈত-সঙ্কল্প চিত্তে হৈল গোচর
॥ ৫৮ ॥

सबार हृदये वैसे प्रभु विश्वम्भर अद्वैत-सङ्कल्प चित्ते हैल गोचर

আচার্যের আগমন জানিযা আপনে ঠাকুর পণ্ডিত-গৃহে চলিলা তখনে
॥ ৫৯ ॥

आचार्येर आगमन जानिया आपने ठाकुर पण्डित-गृहे चलिला तखने

প্রায যত চৈতন্যের নিজ ভক্ত-গণ প্রভুর ইচ্ছায সব মিলিলা তখন
॥ ৬০ ॥

प्राय यत चैतन्येर निज भक्त-गण प्रभुर इच्छाय सब मिलिला तखन

আবেশিত চিত্ত প্রভুর সবাই বুঝিযাস শঙ্কে আছেন সবে নীরব হৈযা
॥ ৬১ ॥

आवेशित चित्त प्रभुर सबाइ बुझियास शङ्के आछेन सबे नीरब हैया

হুঙ্কার করিযা প্রভু ত্রিদশের রায উঠিযা বসিলা প্রভু বিষ্ণুর খট্টায
॥ ৬২ ॥

हुङ्कार करिया प्रभु त्रिदशेर राय उठिया वसिला प्रभु विष्णुर खट्टाय

‘নাডা আইসে, নাডা আইসে’—বলে বারে বারে “নাডা চাহে মোর ঠাকুরাল দেখিবারে”
॥ ৬৩ ॥

‘नाडा आइसे, नाडा आइसे’—बले बारे बारे “नाडा चाहे मोर ठाकुराल देखिबारे”

নিত্যানন্দ জানে সব প্রভুর ইঙ্গিত বুঝিযা মস্তকে ছত্র ধরিলা ত্বরিত
॥ ৬৪ ॥

नित्यानन्द जाने सब प्रभुर इङ्गित बुझिया मस्तके छत्र धरिला त्वरित

গদাধর বুঝি’ দেয কর্পূর তাম্বূল
সর্ব-জনে করে সেবা যেন অনুকূল
॥ ৬৫ ॥

गदाधर बुझि’ देय कर्पूर ताम्बूल
सर्व-जने करे सेवा येन अनुकूल

কেহো পডে স্তুতি, কেহো কোন সেবা করে হেনৈ সমযে আসি’ রামাই গোচরে
॥ ৬৬ ॥

केहो पडे स्तुति, केहो कोन सेवा करे हेनै समये आसि’ रामाइ गोचरे

নাহি কহিতেই প্রভু বলে রামাইরে “মোরে পরীক্ষিতে নাডা পাঠাইল তোরে”
॥ ৬৭ ॥

नाहि कहितेइ प्रभु बले रामाइरे “मोरे परीक्षिते नाडा पाठाइल तोरे”

‘নাডা আইসে’ বলি’ প্রভু মস্তক ঢুলায “জানিযা ও মোরে নাডা চালযে সদায
॥ ৬৮ ॥

‘नाडा आइसे’ बलि’ प्रभु मस्तक ढुलाय “जानिया ओ मोरे नाडा चालये सदाय

এথাই রহিলা নন্দন-আচার্যের ঘরে মোরে পরীক্ষিতে ‘নাডা পাঠাইল তোরে
॥ ৬৯ ॥

एथाइ रहिला नन्दन-आचार्येर घरे मोरे परीक्षिते ‘नाडा पाठाइल तोरे

আন গিযাশীঘ্র তুমি হেথাই তাহানে প্রসন্ন শ্রী-মুখে আমি বলিল আপনে”
॥ ৭০ ॥

आन गियाशीघ्र तुमि हेथाइ ताहाने प्रसन्न श्री-मुखे आमि बलिल आपने”

আনন্দে চলিলা পুনঃ রামাই পণ্ডিত সকল অদ্বৈত-স্থানে করিলা বিদিত
॥ ৭১ ॥

आनन्दे चलिला पुनः रामाइ पण्डित सकल अद्वैत-स्थाने करिला विदित

শুনিযা আনন্দে ভাসে অদ্বৈত-আচার্য আইলা প্রভুর স্থানে সিদ্ধ হৈল কার্য
॥ ৭২ ॥

शुनिया आनन्दे भासे अद्वैत-आचार्य आइला प्रभुर स्थाने सिद्ध हैल कार्य

দূরে থাকি’ দণ্ডবত্ করিতে করিতে সস্ত্রীকে আইসে স্তব পডিতে পডিতে
॥ ৭৩ ॥

दूरे थाकि’ दण्डवत् करिते करिते सस्त्रीके आइसे स्तव पडिते पडिते

পাইযা নির্ভয-পদ আইলা সম্মুখে নিখিল ব্রহ্মাণ্ডে অপরূপ বেশ দেখে
॥ ৭৪ ॥

पाइया निर्भय-पद आइला सम्मुखे निखिल ब्रह्माण्डे अपरूप वेश देखे

জিনিযা কন্দর্প-কোটি লাবণ্য সুন্দর জ্যোতির্-ময কনক-সুন্দর কলেবর
॥ ৭৫ ॥

जिनिया कन्दर्प-कोटि लावण्य सुन्दर ज्योतिर्-मय कनक-सुन्दर कलेवर

প্রসন্ন-বদন কোটি-চন্দ্রের ঠাকুর অদ্বৈতের প্রতি যেন সদয প্রচুর
॥ ৭৬ ॥

प्रसन्न-वदन कोटि-चन्द्रेर ठाकुर अद्वैतेर प्रति येन सदय प्रचुर

দুই বাহু দিব্য কনকের স্তম্ভ জিনি’ তঙ্হি’ দিব্য আভরণ রত্নের খিচনি
॥ ৭৭ ॥

दुइ बाहु दिव्य कनकेर स्तम्भ जिनि’ तङ्हि’ दिव्य आभरण रत्नेर खिचनि

শ্রীবত্স, কৌস্তুভ-মহামণি শোভে বক্ষে মকর কুণ্ডল বৈজযন্তী মালা দেখে
॥ ৭৮ ॥

श्रीवत्स, कौस्तुभ-महामणि शोभे वक्षे मकर कुण्डल वैजयन्ती माला देखे

কোটি মহা-সূর্য জিনি’ তেজে নাহি অন্ত পাদ-পদ্মে রমা, ছত্র ধরযে অনন্ত
॥ ৭৯ ॥

कोटि महा-सूर्य जिनि’ तेजे नाहि अन्त पाद-पद्मे रमा, छत्र धरये अनन्त

কিবা নখ, কিবা মণি না পারে চিনিতে ত্রিভঙ্গে বাজায বাংশী হাসিতে হাসিতে
॥ ৮০ ॥

किबा नख, किबा मणि ना पारे चिनिते त्रिभङ्गे बाजाय वांशी हासिते हासिते

কিবা প্রভু, কিবা গণ, কিবা অলঙ্কার জ্যোতির্-ময বৈ কিছু নাহি দেখে আর
॥ ৮১ ॥

किबा प्रभु, किबा गण, किबा अलङ्कार ज्योतिर्-मय बै किछु नाहि देखे आर

দেখে পডিযাছে চারি-পঞ্চ-ছয-মুখ মহাভযে স্তুতি করে করে নারদাদি-শুক
॥ ৮২ ॥

देखे पडियाछे चारि-पञ्च-छय-मुख महाभये स्तुति करे करे नारदादि-शुक

মকর-বাহন-রথ এক বরাঙ্গনা দণ্ড-পরণামে আছে যেন গঙ্গা-সমা
॥ ৮৩ ॥

मकर-वाहन-रथ एक वराङ्गना दण्ड-परणामे आछे येन गङ्गा-समा

তবে দেখে—স্তুতি করে সহস্র-বদন চারি-দিগে দেখে জ্যোতির্-ময দেব-গণ
॥ ৮৪ ॥

तबे देखे—स्तुति करे सहस्र-वदन चारि-दिगे देखे ज्योतिर्-मय देव-गण

উলটি’ আচার্য দেখে চরণের তলে
সহস্র সহস্র দেব পডি’ ‘কৃষ্ণ’ বলে
॥ ৮৫ ॥

उलटि’ आचार्य देखे चरणेर तले
सहस्र सहस्र देव पडि’ ‘कृष्ण’ बले

যে পূজার সমযে যে দেব ধ্যান করে তাহা দেখে চারি-দিগে চরণের তলে
॥ ৮৬ ॥

ये पूजार समये ये देव ध्यान करे ताहा देखे चारि-दिगे चरणेर तले

দেখিযা সম্ভ্রমে দণ্ড-পরণাম ছাডি’ উঠিলা অদ্বৈত—অদ্ভুত দেখি বডি
॥ ৮৭ ॥

देखिया सम्भ्रमे दण्ड-परणाम छाडि’ उठिला अद्वैत—अद्भुत देखि बडि

দেখে শত ফণাধর মহা-নাগ-গণ ঊর্ধ্ব বাহু স্তুতি করে তুলি’ সব ফণ
॥ ৮৮ ॥

देखे शत फणाधर महा-नाग-गण ऊर्ध्व बाहु स्तुति करे तुलि’ सब फण

অন্তরীক্ষে পরিপূর্ণ দেখে দিব্য-রথ
গজ-হংস-অশ্বে নিরোধিল বাযু-পথ
॥ ৮৯ ॥

अन्तरीक्षे परिपूर्ण देखे दिव्य-रथ
गज-हंस-अश्वे निरोधिल वायु-पथ

কোটি কোটি নাগ-বধু সজল-নযনে ‘কৃষ্ণ’ বলি স্তুতি করে দেখে বিদ্যমানে
॥ ৯০ ॥

कोटि कोटि नाग-वधु सजल-नयने ‘कृष्ण’ बलि स्तुति करे देखे विद्यमाने

ক্ষিতি অন্তরীক্ষে স্থান নাহি অবকাশে দেখে পডিযাছে মহা-ঋষি-গণ পাশে
॥ ৯১ ॥

क्षिति अन्तरीक्षे स्थान नाहि अवकाशे देखे पडियाछे महा-ऋषि-गण पाशे

মহা-ঠাকুরাল দেখি’ পাইলা সংভ্রম পতি-পত্নী কিছু বলিবার নহে ক্ষম
॥ ৯২ ॥

महा-ठाकुराल देखि’ पाइला संभ्रम पति-पत्नी किछु बलिबार नहे क्षम

পরম-সদয-মতি প্রভু বিশ্বম্ভর চাহিযা অদ্বৈত-প্রতি করিলা উত্তর
॥ ৯৩ ॥

परम-सदय-मति प्रभु विश्वम्भर चाहिया अद्वैत-प्रति करिला उत्तर

“তোমার সঙ্কল্প লাগি’ অবতীর্ণ আমি বিস্তর আমার আরাধনা কৈলে তুমি
॥ ৯৪ ॥

“तोमार सङ्कल्प लागि’ अवतीर्ण आमि विस्तर आमार आराधना कैले तुमि

শুতিযা আছিলুঙ্ ক্ষীর-সাগর-ভিতরে নিদ্রা-ভঙ্গ হৈল মোর তোমার হুঙ্কারে
॥ ৯৫ ॥

शुतिया आछिलुङ् क्षीर-सागर-भितरे निद्रा-भङ्ग हैल मोर तोमार हुङ्कारे

দেখিযা জীবের দুঃখ না পারি সহিতে আমারে আনিলে সব জীব উদ্ধারিতে
॥ ৯৬ ॥

देखिया जीवेर दुःख ना पारि सहिते आमारे आनिले सब जीव उद्धारिते

যতেক দেখিলে চতুর্-দিকে মোর গণ সবার হৈল জন্ম তোমার কারণ
॥ ৯৭ ॥

यतेक देखिले चतुर्-दिके मोर गण सबार हैल जन्म तोमार कारण

যে বৈষ্ণব দেখিতে ব্রহ্মাদি ভাবে মনে তোমা হৈতে তাহা দেখিবেক সর্ব-জনে”
॥ ৯৮ ॥

ये वैष्णव देखिते ब्रह्मादि भावे मने तोमा हैते ताहा देखिबेक सर्व-जने”

এতেক প্রভুর বাক্য অদ্বৈত শুনিযা ঊর্ধ্ব বাহু করি’ কান্দে সস্ত্রীক হৈযা
॥ ৯৯ ॥

एतेक प्रभुर वाक्य अद्वैत शुनिया ऊर्ध्व बाहु करि’ कान्दे सस्त्रीक हैया

“আজি সে সফল মোর দিন পরকাশ আজি সে সফল হৈল যত অভিলাষ
॥ ১০০ ॥

“आजि से सफल मोर दिन परकाश आजि से सफल हैल यत अभिलाष

আজি মোর জন্ম-কর্ম সকল সফল সাক্ষাতে দেখিলুঙ্ তোর চরণ-যুগল
॥ ১০১ ॥

आजि मोर जन्म-कर्म सकल सफल साक्षाते देखिलुङ् तोर चरण-युगल

ঘোষে মাত্র চারি বেদে, যারে নাহি দেখে হেন তুমি মোর লাগি’ হৈলা পরতেকে
॥ ১০২ ॥

घोषे मात्र चारि वेदे, यारे नाहि देखे हेन तुमि मोर लागि’ हैला परतेके

মোর কিছু শক্তি নাহি তোমার করুণা তোমা বৈ জীব উদ্ধারিব কোন্ জনা”
॥ ১০৩ ॥

मोर किछु शक्ति नाहि तोमार करुणा तोमा बै जीव उद्धारिब कोन् जना”

বলিতে বলিতে প্রেমে ভাসেন আচার্য প্রভু বলে,—“আমার পূজার কর কার্য”
॥ ১০৪ ॥

बलिते बलिते प्रेमे भासेन आचार्य प्रभु बले,—“आमार पूजार कर कार्य”

পাইযা প্রভুর আজ্ঞা পরম হরিষে চৈতন্য-চরণ পূজে অশেষ বিশেষে
॥ ১০৫ ॥

पाइया प्रभुर आज्ञा परम हरिषे चैतन्य-चरण पूजे अशेष विशेषे

প্রথমে চরণ ধুই’ সুবাসিত জলে শেষে গন্ধে পরিপূর্ণ পাদ-পদ্মে ঢালে
॥ ১০৬ ॥

प्रथमे चरण धुइ’ सुवासित जले शेषे गन्धे परिपूर्ण पाद-पद्मे ढाले

চন্দনে ডুবাই’ দিব্য তুলসী-মঞ্জরী অর্ঘ্যের সহিত দিলা চরণ-উপরি
॥ ১০৭ ॥

चन्दने डुबाइ’ दिव्य तुलसी-मञ्जरी अर्घ्येर सहित दिला चरण-उपरि

গন্ধ, পুষ্প, ধূপ, দীপ, পঞ্চ উপচারে পূজা করে প্রেম-জলে বহে অশ্রু-ধারে
॥ ১০৮ ॥

गन्ध, पुष्प, धूप, दीप, पञ्च उपचारे पूजा करे प्रेम-जले वहे अश्रु-धारे

পঞ্চ-শিখা জ্বালি’ পুনঃ করেন বন্দনা শেষে ‘জয-জয’-ধ্বনি করযে ঘোষণা
॥ ১০৯ ॥

पञ्च-शिखा ज्वालि’ पुनः करेन वन्दना शेषे ‘जय-जय’-ध्वनि करये घोषणा

করিযা চরণ-পূজাষোডশোপচারে আর-বার দিলা মাল্য-বস্ত্র-অলঙ্কারে
॥ ১১০ ॥

करिया चरण-पूजाषोडशोपचारे आर-बार दिला माल्य-वस्त्र-अलङ्कारे

শাস্ত্র-দৃষ্ট্যে পূজা করি’ পটল-বিধানে এই শ্লোক পডি’ করে দণ্ড-পরণামে
॥ ১১১ ॥

शास्त्र-दृष्ट्ये पूजा करि’ पटल-विधाने एइ श्लोक पडि’ करे दण्ड-परणामे

নমো ব্রহ্মণ্য-দেবায গো-ব্রাহ্মণ-হিতায চ
জগদ্-ধিতায কৃষ্ণায গোবিন্দায নমো নমঃ
॥ ১১২ ॥

नमो ब्रह्मण्य-देवाय गो-ब्राह्मण-हिताय च
जगद्-धिताय कृष्णाय गोविन्दाय नमो नमः

এই শ্লোক পডি’ আগে নমস্কার করি’ শেষে স্তুতি করে নানা-শাস্ত্র-অনুসারি’
॥ ১১৩ ॥

एइ श्लोक पडि’ आगे नमस्कार करि’ शेषे स्तुति करे नाना-शास्त्र-अनुसारि’

জয জয সর্ব-প্রাণ-নাথ বিশ্বম্ভর জয জয গৌরচন্দ্র করুণা-সাগর
॥ ১১৪ ॥

जय जय सर्व-प्राण-नाथ विश्वम्भर जय जय गौरचन्द्र करुणा-सागर

জয জয ভকত-বচন-সত্যকারী জয জয মহাপ্রভু মহা-অবতারী
॥ ১১৫ ॥

जय जय भकत-वचन-सत्यकारी जय जय महाप्रभु महा-अवतारी

জয জয সিন্ধু-সুতা-রূপ-মনোরম জয জয শ্রীবত্স-কৌস্তুভ-বিভুষণ
॥ ১১৬ ॥

जय जय सिन्धु-सुता-रूप-मनोरम जय जय श्रीवत्स-कौस्तुभ-विभुषण

জয জয ‘হরে-কৃষ্ণ’-মন্ত্রের প্রকাশ জয জয নিজ-ভক্তি-গ্রহণ-বিলাস
॥ ১১৭ ॥

जय जय ‘हरे-कृष्ण’-मन्त्रेर प्रकाश जय जय निज-भक्ति-ग्रहण-विलास

জয জয মহাপ্রভু অনন্ত-শযন জয জয জয সর্ব-জীবের শরণ
॥ ১১৮ ॥

जय जय महाप्रभु अनन्त-शयन जय जय जय सर्व-जीवेर शरण

তুমি রক্ষ-কুল-হন্তা জানকী-জীবন তুমি গুহ-বর-দাতা, অহল্যা-মোচন
॥ ১২১ ॥

तुमि रक्ष-कुल-हन्ता जानकी-जीवन तुमि गुह-वर-दाता, अहल्या-मोचन

তুমি সে প্রহ্লাদ-লাগি’ কৈলে অবতার হিরণ্য বধিযা’নরসিংহ’-নাম যার
॥ ১২২ ॥

तुमि से प्रह्लाद-लागि’ कैले अवतार हिरण्य वधिया’नरसिंह’-नाम यार

সর্ব-দেব-চূডামণি তুমি দ্বিজ-রাজ তুমি সে ভোজন কর নীলাচল-মাঝ
॥ ১২৩ ॥

सर्व-देव-चूडामणि तुमि द्विज-राज तुमि से भोजन कर नीलाचल-माझ

তোমারে সে চারি-বেদে বুলে অন্বেষিযাতুমি এথা আসি’ রহিযাছ লুকাইযা
॥ ১২৪ ॥

तोमारे से चारि-वेदे बुले अन्वेषियातुमि एथा आसि’ रहियाछ लुकाइया

লুকাইতে বড প্রভু তুমি মহাবীর ভক্ত-জনে তোমা ধরি’ করযে বাহির
॥ ১২৫ ॥

लुकाइते बड प्रभु तुमि महावीर भक्त-जने तोमा धरि’ करये बाहिर

সঙ্কীর্তন-আরম্ভে তোমার অবতার অনন্ত ব্রহ্মাণ্ডে তোমা বৈ নাহি আর
॥ ১২৬ ॥

सङ्कीर्तन-आरम्भे तोमार अवतार अनन्त ब्रह्माण्डे तोमा बै नाहि आर

এই তোর দুইখানি চরণ-কমল ইহার সে রসে গৌরী-শঙ্কর বিহ্বল
॥ ১২৭ ॥

एइ तोर दुइखानि चरण-कमल इहार से रसे गौरी-शङ्कर विह्वल

এই সে চরণ রমা সেবে এক-মনে ইহার সে যশ গায সহস্র-বদনে
॥ ১২৮ ॥

एइ से चरण रमा सेवे एक-मने इहार से यश गाय सहस्र-वदने

এই সে চরণ ব্রহ্মা পূজযে সদায শ্রুতি-স্মৃতি-পুরাণে ইহার যশ গায
॥ ১২৯ ॥

एइ से चरण ब्रह्मा पूजये सदाय श्रुति-स्मृति-पुराणे इहार यश गाय

সত্যলোক আক্রমিল এই সে চরণে বলি-শির ধন্য হৈল ইহার অর্পণে
॥ ১৩০ ॥

सत्यलोक आक्रमिल एइ से चरणे बलि-शिर धन्य हैल इहार अर्पणे

এই সে চরণ হৈতে গঙ্গা-অবতার শঙ্কর ধরিলাশিরে মহাবেগ যার
॥ ১৩১ ॥

एइ से चरण हैते गङ्गा-अवतार शङ्कर धरिलाशिरे महावेग यार

কোটি বৃহস্পতি জিনি’ অদ্বৈতের বুদ্ধি ভাল-মতে জানে সেই চৈতন্যের শুদ্ধি
॥ ১৩২ ॥

कोटि बृहस्पति जिनि’ अद्वैतेर बुद्धि भाल-मते जाने सेइ चैतन्येर शुद्धि

বর্ণিতে চরণ—ভাসে নযনের জলে পডিলা দীঘল হৈ’ চরণের তলে
॥ ১৩৩ ॥

वर्णिते चरण—भासे नयनेर जले पडिला दीघल है’ चरणेर तले

সর্ব-ভুত অন্তর্যামী শ্রী-গৌরাঙ্গ-রায চরণ-তুলিযা দিলা অদ্বৈত-মাথায
॥ ১৩৪ ॥

सर्व-भुत अन्तर्यामी श्री-गौराङ्ग-राय चरण-तुलिया दिला अद्वैत-माथाय

চরণ অর্পন শিরে করিলা যখন ‘জয জয’ মহাধ্বনি হৈল তখন
॥ ১৩৫ ॥

चरण अर्पन शिरे करिला यखन ‘जय जय’ महाध्वनि हैल तखन

অপূর্ব দেখিযা সবে হৈলা বিহ্বল ‘হরি, হরি’ বলি’ সবে করে কোলাহল
॥ ১৩৬ ॥

अपूर्व देखिया सबे हैला विह्वल ‘हरि, हरि’ बलि’ सबे करे कोलाहल

গডাগডি যায কেহ, মালসাট মারে
কারো গলা ধরি’ কেহ কান্দে উচ্চৈঃস্বরে
॥ ১৩৭ ॥

गडागडि याय केह, मालसाट मारे
कारो गला धरि’ केह कान्दे उच्चैःस्वरे

সস্ত্রীকে অদ্বৈত হৈলা পূর্ণ-মনোরথ পাইযা চরণ শিরে পূর্ব-অভিমত
॥ ১৩৮ ॥

सस्त्रीके अद्वैत हैला पूर्ण-मनोरथ पाइया चरण शिरे पूर्व-अभिमत

অদ্বৈতেরে আজ্ঞা কৈলা প্রভু বিশ্বম্ভর “আরে নাডা! আমার কীর্তনে নৃত্য কর”
॥ ১৩৯ ॥

अद्वैतेरे आज्ञा कैला प्रभु विश्वम्भर “आरे नाडा! आमार कीर्तने नृत्य कर”

পাইযা প্রভুর আজ্ঞা অদ্বৈত-গোসাঞি নানা-ভক্তি-যোগে নৃত্য করে সেই ঠাঞি
॥ ১৪০ ॥

पाइया प्रभुर आज्ञा अद्वैत-गोसाञि नाना-भक्ति-योगे नृत्य करे सेइ ठाञि

উঠিল কীর্তন-ধ্বনি অতি মনোহর নাচেন অদ্বৈত গৌরচন্দ্রের গোচর
॥ ১৪১ ॥

उठिल कीर्तन-ध्वनि अति मनोहर नाचेन अद्वैत गौरचन्द्रेर गोचर

ক্ষণে বা বিশাল নাচে, ক্ষণে বা মধুর ক্ষণে বা দশনে তৃণ ধরযে প্রচুর
॥ ১৪২ ॥

क्षणे वा विशाल नाचे, क्षणे वा मधुर क्षणे वा दशने तृण धरये प्रचुर

ক্ষণে ঘুরে, উঠে, ক্ষণে পডি’ গডি’ যায ক্ষণে ঘন-শ্বাস ছাডি’ ক্ষণে মূর্ছা পায
॥ ১৪৩ ॥

क्षणे घुरे, उठे, क्षणे पडि’ गडि’ याय क्षणे घन-श्वास छाडि’ क्षणे मूर्छा पाय

যে কীর্তন যখন শুনযে’ সেই হয এক ভাবে স্থির নহে, আনন্দে নাচয
॥ ১৪৪ ॥

ये कीर्तन यखन शुनये’ सेइ हय एक भावे स्थिर नहे, आनन्दे नाचय

অবশেষে আসি’ সবে রহে দাস্য-ভাবে বুঝন না যায সেই অচিন্ত্য-প্রভাবে
॥ ১৪৫ ॥

अवशेषे आसि’ सबे रहे दास्य-भावे बुझन ना याय सेइ अचिन्त्य-प्रभावे

ধাইযা ধাইযা যায ঠাকুরের পাশে নিত্যানন্দ দেখিযা ভ্রুকুটি করি’ হাসে
॥ ১৪৬ ॥

धाइया धाइया याय ठाकुरेर पाशे नित्यानन्द देखिया भ्रुकुटि करि’ हासे

হাসি’ বলে,—“ভাল হৈল আইলা নিতাই এত-দিন তোমার নাগালি নাহি পাই
॥ ১৪৭ ॥

हासि’ बले,—“भाल हैल आइला निताइ एत-दिन तोमार नागालि नाहि पाइ

যাইবে কোথায আজি রাখিমু বান্ধিযা” ক্ষণে বলে প্রভু, ক্ষণে বলে মাতালিযা
॥ ১৪৮ ॥

याइबे कोथाय आजि राखिमु बान्धिया” क्षणे बले प्रभु, क्षणे बले मातालिया

অদ্বৈত-চরিত্রে হাসে নিত্যানন্দ-রায এক মূর্তি, দুই ভাগ—কৃষ্ণের লীলায
॥ ১৪৯ ॥

अद्वैत-चरित्रे हासे नित्यानन्द-राय एक मूर्ति, दुइ भाग—कृष्णेर लीलाय

পূর্বে বলিযাছি নিত্যানন্দ নানা-রূপে চৈতন্যের সেবা করে অশেষ কৌতুকে
॥ ১৫০ ॥

पूर्वे बलियाछि नित्यानन्द नाना-रूपे चैतन्येर सेवा करे अशेष कौतुके

কোন রূপে কহে, কোন রূপে করে ধ্যান কোন রূপে ছত্র-শয্যা, কোন রূপে গান
॥ ১৫১ ॥

कोन रूपे कहे, कोन रूपे करे ध्यान कोन रूपे छत्र-शय्या, कोन रूपे गान

নিত্যানন্দ-অদ্বৈতে অভেদ করি’ জান এই অবতারে জানে যত ভাগ্যবান্
॥ ১৫২ ॥

नित्यानन्द-अद्वैते अभेद करि’ जान एइ अवतारे जाने यत भाग्यवान्

যে কিছু কলহ-লীলা দেখহ দোঙ্হার সে সব অচিন্ত্য-রঙ্গ ঈশ্বর-ব্যভার
॥ ১৫৩ ॥

ये किछु कलह-लीला देखह दोङ्हार से सब अचिन्त्य-रङ्ग ईश्वर-व्यभार

এ দু’যের প্রীতি যেন অনন্ত-শঙ্কর দুই কৃষ্ণ-চৈতন্যের প্রিয-কলেবর
॥ ১৫৪ ॥

ए दु’येर प्रीति येन अनन्त-शङ्कर दुइ कृष्ण-चैतन्येर प्रिय-कलेवर

যে না বুঝি’ দোঙ্হার কলহ, পক্ষ ধরে একে বন্দে, আরে নিন্দে, সেই জন মরে
॥ ১৫৫ ॥

ये ना बुझि’ दोङ्हार कलह, पक्ष धरे एके वन्दे, आरे निन्दे, सेइ जन मरे

অদ্বৈতের নৃত্য দেখি’ বৈষ্ণব-সকল আনন্দ-সাগরে মগ্ন হৈলা বিহ্বল
॥ ১৫৬ ॥

अद्वैतेर नृत्य देखि’ वैष्णव-सकल आनन्द-सागरे मग्न हैला विह्वल

হৈল প্রভুর আজ্ঞা,—রহিবার তরে তত-ক্ষণে রহিলেন,—আজ্ঞা করি’ শিরে
॥ ১৫৭ ॥

हैल प्रभुर आज्ञा,—रहिबार तरे तत-क्षणे रहिलेन,—आज्ञा करि’ शिरे

আপন গলার মালা অদ্বৈতেরে দিযা ‘বর মাগ’, ‘বর মাগ’—বলেন হাসিযা
॥ ১৫৮ ॥

आपन गलार माला अद्वैतेरे दिया ‘वर माग’, ‘वर माग’—बलेन हासिया

শুনিযা অদ্বৈত কিছু না করে উত্তর ‘মাগ, মাগ’ পুনঃ পুনঃ বলে বিশ্বম্ভর
॥ ১৫৯ ॥

शुनिया अद्वैत किछु ना करे उत्तर ‘माग, माग’ पुनः पुनः बले विश्वम्भर

অদ্বৈত বলযে,—“আর কি মাগিমু বর? যে বর চাহিলুঙ্, তাহা পাইলুঙ্ সকল
॥ ১৬০ ॥

अद्वैत बलये,—“आर कि मागिमु वर? ये वर चाहिलुङ्, ताहा पाइलुङ् सकल

তোমারে সাক্ষাত্ করি’ আপনে নাচিলুঙ্ চিত্তের অভীষ্ট যত সকল পাইলুঙ্
॥ ১৬১ ॥

तोमारे साक्षात् करि’ आपने नाचिलुङ् चित्तेर अभीष्ट यत सकल पाइलुङ्

কি চাহিমু প্রভু, কিবাশেষ আছে আর সাক্ষাতে দেখিলুঙ্ প্রভু, তোর অবতার
॥ ১৬২ ॥

कि चाहिमु प्रभु, किबाशेष आछे आर साक्षाते देखिलुङ् प्रभु, तोर अवतार

কি চাহিমু, কিবা নাহি জানহ আপনে
কিবা নাহি দেখ তুমি দিব্য-দরশনে”
॥ ১৬৩ ॥

कि चाहिमु, किबा नाहि जानह आपने
किबा नाहि देख तुमि दिव्य-दरशने”

মাথাঢুলাইযা বলে প্রভু বিশ্বম্ভর “তোমার নিমিত্তে আমি হৈলুঙ্ গোচর
॥ ১৬৪ ॥

माथाढुलाइया बले प्रभु विश्वम्भर “तोमार निमित्ते आमि हैलुङ् गोचर

ঘরে ঘরে করিমু কীর্তন পরচার মোর যশে নাচে যেন সকল-সংসার
॥ ১৬৫ ॥

घरे घरे करिमु कीर्तन परचार मोर यशे नाचे येन सकल-संसार

ব্রহ্মা-ভব-নারদাদি যারে তপ করে হেন ভক্তি বিলাইমু, বলিলুঙ্ তোমারে”
॥ ১৬৬ ॥

ब्रह्मा-भव-नारदादि यारे तप करे हेन भक्ति बिलाइमु, बलिलुङ् तोमारे”

অদ্বৈত বলযে,—“যদি ভক্তি বিলাই বাস্ত্রী-শূদ্র-আদি যত মূর্খেরে সে দিবা
॥ ১৬৭ ॥

अद्वैत बलये,—“यदि भक्ति बिलाइ बास्त्री-शूद्र-आदि यत मूर्खेरे से दिबा

এ সব বাক্যের সাক্ষী সকল-সংসার মূর্খ-নীচ-প্রতি কৃপা হৈল তাঙ্হার
॥ ১৭১ ॥

ए सब वाक्येर साक्षी सकल-संसार मूर्ख-नीच-प्रति कृपा हैल ताङ्हार

চণ্ডালাদি নাচযে প্রভুর গুণ-গানে ভট্ট-মিশ্র-চক্রবর্তী সবে নিন্দা জানে
॥ ১৭২ ॥

चण्डालादि नाचये प्रभुर गुण-गाने भट्ट-मिश्र-चक्रवर्ती सबे निन्दा जाने

গ্রন্থ পডি’ মুণ্ড মুডি’ কারো বুদ্ধি-নাশ নিত্যানন্দ-নিন্দা করে যাইবেক নাশ
॥ ১৭৩ ॥

ग्रन्थ पडि’ मुण्ड मुडि’ कारो बुद्धि-नाश नित्यानन्द-निन्दा करे याइबेक नाश

অদ্বৈতের বলে প্রেম পাইল জগতে
এ সকল কথা কহি মধ্য-খণ্ড হৈতে
॥ ১৭৪ ॥

अद्वैतेर बले प्रेम पाइल जगते
ए सकल कथा कहि मध्य-खण्ड हैते

চৈতন্য-অদ্বৈতে যত হৈল প্রেম-কথা সকল জানেন সরস্বতী জগন্-মাতা
॥ ১৭৫ ॥

चैतन्य-अद्वैते यत हैल प्रेम-कथा सकल जानेन सरस्वती जगन्-माता

সেই ভগবতী সর্ব-জনের জিহ্বায অনন্ত হৈযা চৈতন্যের যশঃ গায
॥ ১৭৬ ॥

सेइ भगवती सर्व-जनेर जिह्वाय अनन्त हैया चैतन्येर यशः गाय

সর্ব-বৈষ্ণবের পাযে মোর নমস্কার ইথে অপরাধ কিছু নহুক আমার
॥ ১৭৭ ॥

सर्व-वैष्णवेर पाये मोर नमस्कार इथे अपराध किछु नहुक आमार

সস্ত্রীকে আনন্দ হৈলা আচার্য-গোসাঞি অভিমত পাই’ রহিলেন সেই ঠাঞি
॥ ১৭৮ ॥

सस्त्रीके आनन्द हैला आचार्य-गोसाञि अभिमत पाइ’ रहिलेन सेइ ठाञि

শ্রী কৃষ্ণ-চৈতন্য নিত্যানন্দ-চান্দ জান বৃন্দাবন-দাস তছু পদ-যুগে গান
॥ ১৭৯ ॥

श्री कृष्ण-चैतन्य नित्यानन्द-चान्द जान वृन्दावन-दास तछु पद-युगे गान